Mathieu van der Poel op zuinige manier naar twee op twee

Mathieu van der Poel op zuinige manier naar twee op twee

Mathieu van der Poel heeft na twee wedstrijden in de Telenet Superprestige het maximum van dertig punten achter zijn naam staan. In Boom wachtte hij tot iets voor half koers om afstand te nemen van zijn laatste gezellen, Toon Aerts en Gianni Vermeersch sleepten de resterende podiumplaatsen in de wacht.

Geen Wout van Aert aan de start op domein De Schorre en dus was de algemene verwachting dat Mathieu van der Poel zonder al te veel problemen naar zijn vierde overwinning van het seizoen zou rijden. In de aanvangsfase hield de Europese kampioen zich nog gedeisd in een ruime kopgroep met onder meer Aerts, Vermeersch, zijn broer David, Quinten Hermans, Daan Soete, Lars van der Haar en Laurens Sweeck.

In de derde van negen ronden begon er al een beetje afscheiding te komen, een ronde later koos Van der Poel voor de vlucht vooruit. Hermans, Aerts, Vermeersch en Sweeck vormden samen het eerste achtervolgende groepje, maar toen Sweeck zijn zadelpen zag afbreken, werd dat kwartet gereduceerd tot een trio. Van der Poel nam in de tweede wedstrijdhelft nooit echt veel voorsprong, maar de overwinning kwam anderzijds ook nooit in gevaar.

“Eens de kloof gemaakt wilde ik op een zo zuinig mogelijke manier naar de finish rijden”, verklaarde Van der Poel. “Die mannen achter mij leverden echter volop strijd en bleven daardoor ook mij onder druk zetten. Echt veel rustmomenten heb ik dan ook niet kunnen inlassen. En het is hier sowieso al een lastig rondje met veel interval. Ik heb in het vooruitzicht van de wedstrijd van morgen dus misschien wel iets meer krachten aangesproken dan gepland. Ik kwam ook iets vroeger dan verwacht alleen te zitten. Op dat moment dreigde het tempo echter serieus te zakken, waardoor de groep nog omvangrijker zou zijn geworden en dat wilde ik vermijden.”

Aerts verrast Vermeersch

Zoals wel vaker als Van der Poel aan de start verschijnt, was de strijd om de dichtste ereplaats een pak boeiender. Na het wegvallen van Sweeck bleven Vermeersch, Aerts en Hermans over en dat drietal bleef tot het ingaan van de slotronde samen. Toen was het beste eraf bij Hermans, Aerts en Vermeersch gingen de strijd vol aan. In het zand leek deze laatste de bovenhand te halen, maar Aerts gaf zich niet gewonnen en pakte net voor de voorlaatste bocht uit met een verrassend manoeuvre. Dat leverde hem de tweede plaats in de wedstrijd en de stand van de Superprestige op.

“Als je hier met twee richting finish trekt, is het doorgaans degene die als eerste uit het zand komt die de bovenhand haalt”, zei Aerts. “Omdat ik daar eerder in de wedstrijd al heel wat fouten had gemaakt, nam ik al iets vroeger de leiding. Vermeersch was echter taai en kwam er opnieuw over. Gelukkig kon ik na het zand heel vlot op de fiets springen en in de voorlaatste bocht was er een kansje om opnieuw de leiding te nemen. Nog voor de laatste rechte lijn heb ik dan mijn sprint ingezet.”

Concurrent Gianni Vermeersch toonde zich allerminst ontevreden met de derde plaats. “Ik ben heel blij dat ik de lijn van Ardooie kon doortrekken”, zei hij. “In het begin van het seizoen nam ik de moeilijke beslissing om de Wereldbekers in de States te laten schieten, maar gezien de huidige gang van zaken kan ik enkel maar tevreden zijn dat ik die keuze heb gemaakt. Ik was een hele tijd op pad met twee mannen van Telenet-Fidea en ik moest er constant voor zorgen dat ze niet allebei voor mij reden, want dan zouden ze het gat kunnen laten vallen voor elkaar. Dat lukte goed en ik slaagde er in de slotronde ook in om voor Toon aan het zand te beginnen, maar helemaal op het einde reed ik mij een beetje vast. Even later kon hij mij verrassen door een bocht heel scherp aan te snijden, ik denk dat hij zelfs een paaltje raakte. Toen wist ik dat het nagenoeg onmogelijk zou zijn om nog tweede te worden.”

Foto’s: ©Photopress.be/Tekst: Filip De Greef


twitter#superprestige